De “ma” van de hogeschool: Ben Lambrechts breekt uit

Van de white boys Heusden-Zolder tot hogeschooldirecteur in Limburg. Ben Lambrechts is een cultureel omnivoor: op de hoge tonen van zijn mondharmonica verovert hij de harten van muziekliefhebbers. Wanneer hij iets lager zingt, zit hij graag bij vrouw en zijn twee boys.

Ben legt uit hoe je het als twintiger tot directeur van een hogeschool schopt, wie Blues Lee zijn en wat de X-factor nu écht is (en waarom je John de Mol moet vergeten).

Waar ik met Ben Lambrechts over praat:

  • Standup comedian met mondharmonica
  • De work life balance van een hogeschooldirecteur
  • De speedboot in het hoger onderwijs
  • Waarom studenten als “junior collega” aangesproken worden
  • Het model van Porter
  • Hoe keek Ben Lambrechts als tiener naar het onderwijs?
  • Een zalm-model in plaats van het waterval-model
  • De x-factor van de PXL
  • Ben Lambrechts, minister van Onderwijs: wat nu?
  • Luister naar het interview.. Gewoon doen!

Ben Lambrechts op Facebook // PXL.be // Ben Lambrechts (PXL)

Beluister op iTunes.

Transcript

(0:01:41.3) Kobe: Bent u er klaar voor?

Ready!

(0:01:43.6) Kobe: Ben Lambrechts, ik ga zo dadelijk zeggen van waar ik u ken. Maar voor de mensen die nog nooit van u gehoord hebben: wie is Ben Lambrechts en waar komt de gewone Belg Ben Lambrechts tegen?

Ik ben Ben Lambrechts, ik ben geboren in Heusden-Zolder, Boekt, Zolder en ik ben een heel enthousiaste man. Ik ben ook een heel positieve man en ik ben algemeen directeur van de Hogeschool PXL, één van de meest fantastische hogescholen van de wereld.

(0:02:09.2) Kobe: U woont ook nog in Heusden-Zolder?

Nee, ik ben verhuisd naar Hasselt. Ik woon achter het cinemacomplex in een dorpje Wolske, dat alle voordelen heeft van een dorp, maar toch vlakbij de stad.

(0:02:23.1) Kobe: Ik zei net: “De allereerste keer dat ik u zag.” Ik studeer sinds 2011 aan de PXL zelf. Als ik mij niet vergis was dat toen u op een foto in Het Belang van Limburg stond nadat de PXL, of de PHL toen nog, de regatta had gewonnen. U stond daar zo tussen de studenten als rockster. Ik dacht: als dat de directeur is, dat belooft! Want dat was toen de allereerste keer. Ik denk dat dat vlak was voor ik naar de PXL kwam en u stond daar, precies alsof u zelf de regatta had gewonnen, echt tussen die studenten, heel enthousiast. Ik weet ook dat u een fervente muziekfan bent. Daarvan komt de volgende vraag: wat is het verhaal achter uw sikje?

Ik zal in volgorde beantwoorden op uw vragen. Vooreerst zal u mij ook leren kennen, ik ben niet de meest bescheiden man van de wereld. Gnothi seauton, ken uzelf, dat is het begin van alle wijsheid. En ik kan zo genieten wanneer het goed gaat met onze hogeschool alsof ik het zelf geroeid heb. Trouwens dat was een voorstel van mij om ook de instellingshoofden tegen elkaar te laten roeien, maar daar kreeg ik geen draagvlak voor. Maar ik was zo gelukkig dat we die regatta gewonnen hebben dat ik mee op dat podium ben gesprongen. Ik heb u ook eerlijkheidshalve gezegd dat ik een heel enthousiaste man ben. En dat sikje: ik was op heel jonge leeftijd al met bluesmuziek bezig, dat is niet zo vanzelfsprekend dat je met bluesmuziek bezig bent wanneer je 13-14 jaar bent, en vanaf wanneer ik kon, ik heb heel lang moeten sparen, want sommige kameraden konden dat beter, maar ik heb toch even moeten sparen voor een klein sikje want dat hoorde erbij. Dat kon u eigenlijk identificeren als een echte, volwaardige bluesman. Dat is zo’n beetje als de motards die elkaar tegenkomen die hun vinger opsteken naar elkaar wanneer ze op de weg elkaar kruisen. Als je een sikje had dan wist je ook: hier zit een bluesman bij mij in de buurt. En ik heb dat altijd gehad, dat hoort bij mijn identiteit. Wat je naar buiten uitstraalt, dat ben je ook een beetje vanbinnen. “What you wear on the outside is what you are on the inside” en daarom blijft dat sikje, of mijn vrouw dat nu mooi vindt of niet.

(0:04:27.0) Kobe: Wat is het verhaal achter de naam van uw band?

Dat was tongue-in-cheek. We heetten Blues Lee. Blues en Bruce Lee, de link is heel erg snel gelegd. Dat was echte tongue-in-cheek en dat was ook die band. Alle muziek die wij brachten, want wij waren jonge gasten, en van de blues hadden we eigenlijk nog niet geproefd. Blues in de betekenis van het spleen, de melancholie, de slavernij, de onderdrukking. We waren “White Boys” van Heusden-Zolder waar het eigenlijk allemaal heel goed mee ging. We hadden altijd tongue-in-cheek, vooral de swingmuziek gebracht, met heel veel plezier en humor en storytelling en dat stond ook wel goed voor de band die wij waren.

(0:05:09.9) Kobe: Treedt u nu nog op?

Occasioneel. Ik ben een profiteur geworden. Ik ga af en toe nog eens 3,4,5 nummers meespelen. Dat kan ik, één: fysiek ook nog goed volhouden, twee: je moet daar niet voor repeteren en drie: heel belangrijk je hebt een schaarste gecreëerd. De meeste mensen vinden u dan goed en dan kan je met de pluimen gaan lopen. Nee, alle gekheid op een stokje. Maar dat is nog eens leuk zo meespelen zonder dat je daar nog veel repetitiewerk aan hebt.

(0:05:35.7) Kobe: Wanneer treedt u de volgende keer op? Ligt er een datum vast?

Nee, er ligt niets vast. Maar er zijn wat dingen in het verschiet in het Café Café, hier in Hasselt zou er nog iets op til zijn. En soms gebeurt het ook maar een dag op voorhand. Ze hebben mij nu onlangs nog geïnviteerd, want het moest geheim blijven, om nog eens een soort stand-up comedian met mondharmonica te zijn. Hou het maar in de gaten.

(0:05:56.3) Kobe: U zegt het zelf: mondharmonica. Is dat uw tweede passie?

Ja, er is geen leven zonder muziek voor mij. Ik ben gepassioneerd door muziek, naar muziek luisteren, maar ook zelf muziek maken. Maar dan “We are all players on the great stage of the world”. Daarmee wil ik zeggen dat ik heel graag muziek speel, maar zelf naar concerten gaan dat doe ik alsmaar minder. Ik kan mijn kwebbel niet houden, ik ben een prater. Maar naar muziek luisteren wanneer ik alleen ben, dat lukt nog wel eens. Of een podcast luisteren waarin heel veel over muziek wordt gesproken, dat boeit me.

(0:06:33.5) Kobe: U bent muzikant, directeur, u doet van alles. Wat is uw jobtitel als iemand het u vraagt?

Je zou het eigenlijk cultureel omnivoor moeten noemen. Iemand die met heel veel verschillende dingen bezig is, ook met heel veel verschillende disciplines. Maar nog niet zo lang geleden noemden ze mij “ma”. Dat was één van de departementshoofden. Ik zeg: “Ma? Heb je nu geen mooiere titel voor mij dan ma?” Hij zegt: “Wij voelen dat als je er een paar dagen niet bent, dan is de cohesie eruit aan het geraken. Maar jij bent “ma”. Jij zorgt dat er geen ruzie wordt gemaakt en dat de scherpe kantjes eraf gaan. Als jij er bent, zorg je ook dat de kinderen op tijd samen moeten eten en je zorgt dat mensen elkaar kunnen ontmoeten en zo maken wij samen de PXL.” Ik vond dat eigenlijk een heel mooi compliment, dus ik ben blij met de nieuwe eretitel. Ik ben de “ma” van de PXL.

(0:07:24.0) Kobe: Zo ga ik u vanaf nu noemen: ma. Hoe ziet uw typische dag er vandaag de dag uit?

Dat is zo gevarieerd. Ik ben daarnet begonnen met een ontbijtlezing waar Fons Leroy op bezoek was, de grote topman van de VDAB, omdat hij bijzonder inspirerend is en dat ook aansluit bij wat er in een hogeschool moet gebeuren. Nu heb ik Kobe Van Reppelen op bezoek die mij interviewt. Dan heb ik nog een meeting met de stafdienst communicatie. Dan heb ik het Bisdom op bezoek. Dan heb ik nog het college van de departementshoofden waarin wij samen een visie uitzetten, heel wat grote dingen uitzetten, maar ook heel kleine dingen. Want met kleine dingen kan je de toekomst maken. En dan heb ik er vanavond nog iets op staan, maar dat ben ik eigenlijk vergeten. En zo ziet elke dag er anders uit. Ik ga ook twee keer per week naar Brussel. Ik ben eigenlijk met heel veel verschillende dingen bezig, maar ik ben omringd met mensen die me heel goed kennen en dat geeft me ook veel ruimte en energie.

(0:08:26.5) Kobe: Hoe is uw work-life balans?

Sommigen zouden zeggen dat die helemaal scheef zit. Ik ben dag en nacht met de PXL bezig. Dat is niet zozeer met de PXL, dat is eigenlijk met mensen, jonge mensen bezig zijn, met de ontwikkeling van de samenleving, maar tegelijkertijd is dat ook mijn privéleven en is dat ondeelbaar is. Ik maak die scheiding zo niet en ik heb daar ook niet zo’n groot probleem mee. Natuurlijk krijg ik vanuit het thuisfront regelmatig eens de opmerking: wij zijn er ook nog. Dan probeer ik dat af en toe wat bij te sturen om die twee werelden mooi in elkaar te vervlechten. Sommigen vinden dat je dat heel strikt moet scheiden. Ik ben van nature toch iemand die dat niet kan scheiden en die “the best of both worlds” samen kan brengen.

(0:09:09.3) Kobe: U heeft 2 zoontjes ook?

Ja, maar ze zijn er eigenlijk 16 waard, 16 zoontjes, want het zijn echt “pateekes”.

(0:09:17.4) Kobe: Ik kom zo dadelijk nog meer op uw persoonlijk leven en uw familie terug. U heeft gestudeerd aan de Universiteit Leuven. Bent u eerder een academische master of een professionele bachelor?

Download het volledige transcript.